තවද එක් සමයෙක්හි සකල ලොකානන්දනය කරවූ බුදුරජානන් වහන්සේ ජේතවනාරාමයෙහි වැඩවසනසේක් වාසභක්ෂත්රියාවන්ගේ කථාව අරභයා මේ ජාතකය වදාළ සේක.
මෙහි වර්ථමාන කථාව දොළොස්වැනි නිපාතයෙහිවූ භද්රසාල ජාතකයෙහි මතු පහළවන්නේය. ඒ වාසභක්ෂත්රියාවෝ වනාහී මහා නාම නම් ශාක්ය රජ්ජුරුවන්ගේ දුවනියෝය. නාගමුණ්ඩා නම් දාසියගේ කුස පිළිසිඳ ගත්තාය. කොසොල් රජ්ජුරුවන්ට අගමෙහෙසුන් වූවාය. ඕ තොමෝ රජ හට ප්රිය වූ පුත්රයෙක් වැදුවාය. කොසොල් රජ වනාහි වාසභක්ෂ්රියාන්ගේ දාසි භාවය පසු දැන ස්ථානාන්තරයේ පිරිහෙලුවේය. විඩුඩභ නම් පුත්රයාගේ ද ස්ථානන්තරය පිරිහෙලුවේය. ඔහු දෙදෙනාම රජගෙය ඇතුළත ම වසන්නාහ. බුදු රජානන් වහන්සේ ඒ කාරණය දැන වදාරා පෙරවරු පන්සියයක් භික්ෂූන් පිරිවරා රජගෙට වැඩ පනවන ලද ආසනයෙහි වැඩ හිඳ මහරජ වාසභක්ෂත්රියාවෝ කොයිදැයි වදාල සේක. කොසොල් රජ්ජුරුවෝ ඒ කාරණය දැන්වූයේය. මහරජ වාසභ ක්ෂත්රියාවෝ කවරක්හුගේ දුවණියෝ දැයි විචාල කල්හි ස්වාමින් වහන්ස මහානාම නම් රජහුගේයැයි කීසේක. කවරක්හු නිසා ආයේදැයි වදාල කල්හි ස්වාමීන් වහන්ස මා නිසා යයි කීවෝය. මහරජ වාසභක්ෂත්රියාවෝ රජහුගේ දුවණියෝය. රජහු නිසාම අවුය. රජහු නිසාම පුත්රයෙක් ලද්දීය. ඒ පුත්ර තෙම කවර කාරණයකින් පියාණන් අයිති රාජ්යයට හිමිනොවන්නේද. පූර්ව කාලයේදී රජදරුවෝ මොහොතක් වත් එක්ව වාසය කලාවූ දරුකැටියාගේ බඩෙහි උපන්නාහු පුත්රයෙකු ලැබ ඒ පුත්රයාට රාජ්ය දෙන්නාහුයැයි වදාල කල්හි කොසොල් රජ තෙම ඒ කාරණය පහල කරන පිණිස භාග්යවතුන් වහන්සේට යාඤ්ඥා කළේය. භාග්යවතුන් වහන්සේ භවයෙන් වැසි තිබූ කාරණය ප්රකාශ කොට වදාල සේක.